در سینه شکن او را آلوده مکن لب ها

نشناخت مقام خویش افتاد بدام خویش

عشقی که نمودی خواست از شورش یارب ها

آهی که ز دل خیزد از بهر جگر سوزی است

در میکده باقی نیست از ساقی فطرت خواه

آن می که نمی گنجد در شیشه مشرب ها

آسوده نمی گردد آندل که گسست از دوست