آن می که نمی گنجد در شیشه مشرب ها

آهی که ز دل خیزد از بهر جگر سوزی است

در سینه شکن او را آلوده مکن لب ها

در میکده باقی نیست از ساقی فطرت خواه

آسوده نمی گردد آندل که گسست از دوست

با قرات مسجد ها با دانش مکتب ها