مزن این پرده را چاکی که دامان نگه تنگ است

درین میخانه هر مینا ز بیم محتسب لرزد

مگر یک شیشه عاشق که از وی لرزه بر سنگ است

خودی را پرده میگوئی بگو من با تو این گویم

کهن شاخی که زیر سایه او پر بر آوردیی

چو برگش ریخت از وی آشیان برداشتن ننگ است

غزل آن گو که فطرت ساز خود را پرده گرداند