غزل آن گو که فطرت ساز خود را پرده گرداند

مزن این پرده را چاکی که دامان نگه تنگ است

کهن شاخی که زیر سایه او پر بر آوردیی

چو برگش ریخت از وی آشیان برداشتن ننگ است

چه آید زان غزل خوانی که با فطرت هماهنگ است