ولی بر ما بتدریج آشکار است

درو هنگامه های بی خروش است

درو رنگ و صدا بی چشم و گوش است

درون شیشه او روزگار است

حیات از وی بر اندازد کمندی

شود صیاد هر پست و بلندی

ازو خود را به بند خود در آرد