شود صیاد هر پست و بلندی

درون شیشه او روزگار است

ولی بر ما بتدریج آشکار است

حیات از وی بر اندازد کمندی

ازو خود را به بند خود در آرد

گلوی ماسوا را هم فشارد

دو عالم می شود روزی شکارش