نشیمن را دل آدم نهاد است

کند« انا عرضنا» بی نقابش

فلک را لرزه بر تن از فر او

زمان و هم مکان اندر بر او

نصیب مشت خاکی او فتاد است

جدا از غیر و هم وابسته غیر

گم اندر خویش و هم پیوسته غیر