شان او جبریلی و نامش سروش

در شبستان وجود امید فرود

همچو ما آواره و غربت نصیب

تو غریبی ، من غریبم ، او غریب

می برد از هوش و می آرد بهوش

غنچه ما را گشود از شبنمش

مرده آتش ، زنده از سوز دمش