گل گمان دارد که بندم آشیان در گلستان»

تا در آب گلشن صدائی دردمند

از کنار حوض کوثر شد بلند

«جمع کردم مشت خاشاکی که سوزم خویش را

غنی

گفت رومی «آنچه می آید نگر

دل مده با آنچه بگذشت ای پسر