عمر ها گل رخت بر بست و گشاد

باد نو روزی گریبانش درید

عمرها بالید ازین کوه و کمر

نستر از نور قمر پاکیزه تر

خاک ما دیگر شهاب الدین نزاد

ناله پر سوز آن مرغ سحر

داد جانم را تب و تاب دگر