داد جانم را تب و تاب دگر

عمر ها گل رخت بر بست و گشاد

خاک ما دیگر شهاب الدین نزاد

ناله پر سوز آن مرغ سحر

تا یکی دیوانه دیدم در خروش

آنکه برد از من متاع صبر و هوش

«بگذر ز ما و ناله مستانه ئی مجوی