ای ز امید تو جانها پر امید

ای ز تو مرغ چمن را های و هو

سبزه از اشک تو می گیرد وضو

ایکه از طبع تو کشت گل دمید

کاروانها را صدای تو درا

تو ز اهل خطه نومیدی چرا

دل میان سینه شان مرده نیست