تو ز اهل خطه نومیدی چرا

ایکه از طبع تو کشت گل دمید

ای ز امید تو جانها پر امید

کاروانها را صدای تو درا

دل میان سینه شان مرده نیست

اخگر شان زیر یخ افسرده نیست

باش تا بینی که بی آواز صور