اخگر شان زیر یخ افسرده نیست

کاروانها را صدای تو درا

تو ز اهل خطه نومیدی چرا

دل میان سینه شان مرده نیست

باش تا بینی که بی آواز صور

ملتی بر خیزد از خاک قبور

غم مخور ای بنده صاحب نظر