باش تا بینی که بی آواز صور

تو ز اهل خطه نومیدی چرا

دل میان سینه شان مرده نیست

اخگر شان زیر یخ افسرده نیست

ملتی بر خیزد از خاک قبور

غم مخور ای بنده صاحب نظر

بر کش آن آهی که سوزد خشک و تر