این داغ جگر تابی بر سینه آدم زن

در میکده ها دیدم شایسته حریفی نیست

با رستم دستان زن با مغچه ها کم زن

ای لاله صحرائی تنها نتوانی سوخت

تو سوز درون او تو گرمی خون او

باور نکنی چاکی در پیکر عالم زن

عقل است چراغ تو در راهگذاری نه