باور نکنی چاکی در پیکر عالم زن

ای لاله صحرائی تنها نتوانی سوخت

این داغ جگر تابی بر سینه آدم زن

تو سوز درون او تو گرمی خون او

عقل است چراغ تو در راهگذاری نه

عشق است ایاغ تو با بنده محرم زن

لخت دل پر خونی از دیده فرو ریزم