یک گل رعنا ز شاخ او نرست

مکتب از مقصود خویش آگاه نیست

تا بجذب اندرونش راه نیست

نور فطرت راز جانها پاک شست

خشت را معمار ما کج می نهد

خوی بط با بچه شاهین دهد

علم تا سوزی نگیرد از حیات