خرقه خود بار است بر دوش فقیر

«غم خور و نان غم افزایان مخور

زانکه عاقل غم خورد کودک شکر»

رومی

چون صبا جز بوی گل سامان مگیر

قلزمی با دشت و در پیهم ستیز

شبنمی خود را به گلبرگی بریز