چون صبا جز بوی گل سامان مگیر

زانکه عاقل غم خورد کودک شکر»

رومی

خرقه خود بار است بر دوش فقیر

قلزمی با دشت و در پیهم ستیز

شبنمی خود را به گلبرگی بریز

سر حق بر مرد حق پوشیده نیست