جان او پاینده تر گردد ز موت

مرد حر باری برد خاری خورد

پای خود را آنچنان محکم نهد

نبض ره از سوز او بر می جهد

بانگ تکبیرش برون از حرف و صوت

هر که سنگ راه را داند زجاج

گیرد آن درویش از سلطان خراج