بانگ تکبیرش برون از حرف و صوت

پای خود را آنچنان محکم نهد

نبض ره از سوز او بر می جهد

جان او پاینده تر گردد ز موت

هر که سنگ راه را داند زجاج

گیرد آن درویش از سلطان خراج

گرمی طبع تو از صهبای اوست