هر که سنگ راه را داند زجاج

نبض ره از سوز او بر می جهد

جان او پاینده تر گردد ز موت

بانگ تکبیرش برون از حرف و صوت

گیرد آن درویش از سلطان خراج

گرمی طبع تو از صهبای اوست

جوی تو پرورده دریای اوست