روز کین آن محرم تقدیر خویش

پیش او کوه گران یک توده ریگ

روز صلح آن برگ و ساز انجمن

هم چو باد فرودین اندر چمن

گور خود می کندد از شمشیر خویش

ای سرت گردم گریز از ما چو تیر

دامن او گیر و بیتابانه گیر