نی بجامش باده و نی در سبوست

آبروی دختر مزدور برد

در حضورش بنده می نالد چو نی

بر لب او ناله های پی به پی

کاخها تعمیر کرد و خود بکوست

ایخوش آن منعم که چون درویش زیست

در چنین عصری خدا اندیش زیست