ایخوش آن منعم که چون درویش زیست

بر لب او ناله های پی به پی

نی بجامش باده و نی در سبوست

کاخها تعمیر کرد و خود بکوست

در چنین عصری خدا اندیش زیست

تا ندانی نکته اکل حلال

بر جماعت زیستن گردد وبال