کج خرام و شوخ و بی دین است او

تا به فرزندی گرفت او را فرنگ

شاهدی گردید بی ناموس و ننگ

گرچه شیرین است و نوشین است او

مرد صحرا ! پخته تر کن خام را

بر عیار خود بزن ایام را

آدمیت زار نالید از فرنگ