زمانه کهنه بتان را هزار بار آراست

بیا که ساز فرنگ از نوا بر افتاد است

درون پرده او نغمه نیست فریاد است

من از حرم نگذشتم که پخته بنیاد است

درفش ملت عثمانیان دوباره بلند

چه گویمت که به تیموریان چه افتاد است