صد بنده ساحل مست یک بنده دریا مست

وقت است که بگشایم میخانه رومی باز

پیران حرم دیدم در صحن کلیسا مست

این کار حکیمی نیست دامان کلیمی گیر

دل را به چمن بردم از باد چمن افسرد

میرد بخیابانها این لاله صحرا مست

از حرف دلاویزش اسرار حرم پیدا