وقت است که بگشایم میخانه رومی باز

در منزل لا بودم از باده الا مست

دانم که نگاه او ظرف همه کس بیند

کرد است مرا ساقی از عشوه و ایما مست

پیران حرم دیدم در صحن کلیسا مست

این کار حکیمی نیست دامان کلیمی گیر

صد بنده ساحل مست یک بنده دریا مست