کرد است مرا ساقی از عشوه و ایما مست

از دیر مغان آیم بی گردش صهباست

در منزل لا بودم از باده الا مست

دانم که نگاه او ظرف همه کس بیند

وقت است که بگشایم میخانه رومی باز

پیران حرم دیدم در صحن کلیسا مست

این کار حکیمی نیست دامان کلیمی گیر