در منزل لا بودم از باده الا مست

از نوائی ، ناقه را آرم به وجد

غزل

از دیر مغان آیم بی گردش صهباست

دانم که نگاه او ظرف همه کس بیند

کرد است مرا ساقی از عشوه و ایما مست

وقت است که بگشایم میخانه رومی باز