شعر رومی خواند و خندید و گریست

تا ز راه دیده میآید برون

گفت «من جبریلم و نور مبین»

پیش ازین او را ندیدم اینچنین

یا رب این دیوانه فرزانه کیست؟

در حرم با من سخن زندانه گفت

از می و مغ زاده و پیمانه گفت