روح پاکش با من آمد در سخن

از دل و دست گهر ریزی که داشت

سلطنت ها برد و بی پروا گذاشت

نکته سنج و عارف و شمشیر زن

گفت می دانم مقام تو کجاست

نغمه تو خاکیان را کیمیاست

خشت و سنگ از فیض تو دارای دل