روشن از گفتار تو سینای دل

گفت می دانم مقام تو کجاست

نغمه تو خاکیان را کیمیاست

خشت و سنگ از فیض تو دارای دل

پیش ما ای آشنای کوی دوست

یک نفس بنشین که داری بوی دوست

ایخوش آن کو از خودی آئینه ساخت