همچو نی نالیدم اندر کوه و دشت

عقل از صهبای من روشن ایاغ

نکته های خاطر افروزی که گفت؟

با مسلمان حرف پرسوزی که گفت؟

تا مقام خویش بر من فاش گشت

حرف شوق آموختم وا سوختم

آتش افسرده باز افروختم