زندگی محمل کش وهم دوعالم آرزوست

رنگ تمثالی مگر آیینه گردد توتیا

نیست در بنیاد آتش خانه نیرنگ دهر

آنقدر خاکسترکایینه ای گیرد جلا

می تپد در هر نفس صدکاروان بانگ درا

آرزو خون گشته نیرنگ وضع نازکیست

غمزه درد دور باش و جلوه می گوید بیا