که می آرد پیام دوستان رفته زین محفل

عرق واری به روی کس نمی شاشد حیا اینجا

ز بی مغزی شکوه سلطنت شد ننگ کناسی

به جای استخوان گه خورده می گردد هما اینجا

مگر از نقش پایی بشنویم آواز پا اینجا

غبار صبح دیدی شرم دار ز سیر این گلشن

ز عبرت خاک بر سرکرده می آید هوا اینجا