که روی نازنینان می خراشد نقش پا اینجا

غبار دشت بیرنگیم و موج بحر بی ساحل

سر آن دامن از دست که می گردد رها اینجا

درین صحرا به آداب نگه باید خرامیدن

غبارم آب می گردد ز شرم گردن افرازی

ز شبنم برنیایم گر همه گردم هوا اینجا

لباسی نیست هستی را، که پوشد عیب پیدایی