سحر از تار و پود چاک می بافد ردا اینجا

غبارم آب می گردد ز شرم گردن افرازی

ز شبنم برنیایم گر همه گردم هوا اینجا

لباسی نیست هستی را، که پوشد عیب پیدایی

شبستان جهان و سایه دولت ، چه فخراست این

مگردرچشم خفاش آشیان بندد هما اینجا

حضور استقامت می پرستد شمع این محفل