شبستان جهان و سایه دولت ، چه فخراست این

ز شبنم برنیایم گر همه گردم هوا اینجا

لباسی نیست هستی را، که پوشد عیب پیدایی

سحر از تار و پود چاک می بافد ردا اینجا

مگردرچشم خفاش آشیان بندد هما اینجا

حضور استقامت می پرستد شمع این محفل

به پا افتد اگرگردد سر ازگردن جدا اینجا