تا به کی رنگ توان باخت بهار است اینجا

به غرور من وماکلفت دلها مپسند

ای جنون تاز نفس آینه زار است اینجا

نفی خود می کنم اثبات برون می آید

هرچه آید به نظر آن طرفش موهوم است

روز شب صورت پشت و رخ کار است اینجا

سایه ام باکه دهم عرضه سیه بختی خویش