روز شب صورت پشت و رخ کار است اینجا

نفی خود می کنم اثبات برون می آید

تا به کی رنگ توان باخت بهار است اینجا

هرچه آید به نظر آن طرفش موهوم است

سایه ام باکه دهم عرضه سیه بختی خویش

روز هم آینه دار شب تار است اینجا

دامن چیده در این دشت تنزه دارد