تا در درون خانه ام دارم برون در صدا

درمحفل ما ومنم ، محو صفیر هرصدا

نم خورده ساز وحشتم ، زین نغمه های ترصدا

حیرت نوا افسانه ام ، از خویش پر بیگانه ام

یاد نگاه سرمه گون خوانده ست بر حالم فسون

مشکل که بیمار مرا برخیزد از بستر صدا

در فکر آن موی میان از بس که گشتم ناتوان