یاد نگاه سرمه گون خوانده ست بر حالم فسون

نم خورده ساز وحشتم ، زین نغمه های ترصدا

حیرت نوا افسانه ام ، از خویش پر بیگانه ام

تا در درون خانه ام دارم برون در صدا

مشکل که بیمار مرا برخیزد از بستر صدا

در فکر آن موی میان از بس که گشتم ناتوان

می چربدم صد پیرهن بر پیکر لاغر صدا