درخود شکستم آنقدرکاین صفحه زد مسطر صدا

آخر درین بزم تعب افسانه ماند و رفت شب

ز بس به خشکی زد طرب می گشت درساغر صدا

آسان نبود ای بی خبر از شوق دل بردن اثر

بیدل به خود تا زنده ام صبح قیامت خنده ام

کز شور نظم افکنده ام درگوشهای کر صدا