همه به پیش خودیم اما سرابهای ز دور پیدا

چه ظلمت است اینکه گشت غفلت به چشم یاران ز نور ییدا

فسون و افسانه تو و من فشاند بر چشم وگوش دامن

غبار مجنون به دشت روشن چراغ موسی به طورپیدا

در آمد و رفت محوگشتیم و پی به جایی نبردکوشش