فسون و افسانه تو و من فشاند بر چشم وگوش دامن

چه ظلمت است اینکه گشت غفلت به چشم یاران ز نور ییدا

همه به پیش خودیم اما سرابهای ز دور پیدا

غبار مجنون به دشت روشن چراغ موسی به طورپیدا

در آمد و رفت محوگشتیم و پی به جایی نبردکوشش

رهی که کردیم چون نفس طی نشد به چندین عبورپیدا