رهی که کردیم چون نفس طی نشد به چندین عبورپیدا

فسون و افسانه تو و من فشاند بر چشم وگوش دامن

غبار مجنون به دشت روشن چراغ موسی به طورپیدا

در آمد و رفت محوگشتیم و پی به جایی نبردکوشش

به فهم کیفیت حقیقت که راست بینش کجاست فطرت

بغیر شکل قیاس اینجا نمی کند چشم کورپیدا

به پا ز رفتار وارسیدن به لب زگفتار فهم چیدن