چو جوشد افسردگی ز دوران ، حذر ز امداد اهل حسان

شکسته دارد دلم به رنگی که رنگ من کرد ناله پیدا

اگر به صد رنگ پرفشانم ، ز دام جستن نمی توانم

که کرد پرواز بی نشانم چو بال طاووس هاله پیدا

که ابر در موسم زمستان نمی کند غیر ژاله پیدا

قبول انعام بدمعاشان به خودگوارا مگیر بیدل

که می شوند این گلو خراشان چو استخوان از نواله پیدا